Jugoslavije nema. I neće je više biti.
A Republika Srpska lebdi u prostoru između ništavila i apsurda.
Republika Srpska zamišljena je kao velikosrpsko rješenje, ali je od prvog dana bila problem – čak i sama sebi. Nastala je kao “republika srpskog naroda u Bosni i Hercegovini u okviru Jugoslavije”. No Jugoslavije više nema. Nula. A sve što se množi s nulom ostaje – nula.
U tom trenutku Republika Srpska izgubila je svaki smisao vlastitog postojanja.
Entitet bez temelja
Republika Srpska nije nastala kao rezultat historijske nužnosti, demokratske volje ili racionalnog političkog procesa. Nastala je kao hipoteza. Kao misaoni eksperiment. Kao fusnota jednog već mrtvog projekta.
Njena ključna, fatalna greška leži u činjenici da je od prvog dana zamišljena isključivo kao administrativna jedinica unutar Jugoslavije. Bez Jugoslavije – ona je politička praznina.
To mnogi ili ne shvataju, ili se prave da ne shvataju.
Laž kao temelj identiteta
Citat koji se često pripisuje Dobrici Ćosiću nije literarna figura. On je politička doktrina. Laž kao sredstvo samoutjehe, manipulacije i „patriotizma“.
Na toj logici počiva i Republika Srpska – na proizvodnji narativa koji nemaju pravni, historijski ni logički kontinuitet.
Šta RS nikada nije bila
Na trenutak ostavimo po strani činjenicu da je RS entitet, a ne republika, kao i to da su u njene temelje ugrađeni masovni zločini, etnička čišćenja i genocid.
Govorit ćemo o namjeri.
Republika Srpska nikada nije zamišljena kao država.
Nikada nije zamišljena ni kao entitet u nezavisnoj Bosni i Hercegovini.
Zamišljena je isključivo kao “srpska republika” u nekoj budućoj, trećoj Jugoslaviji – pod bilo kojim imenom: Srboslavija, „srpski svijet“, ili Velika Srbija s lažnim federalnim dekorom.
Tu se priča završava.
Jer buduće Jugoslavije nema.
I neće je biti.
Sve ostalo je politička nekrofilija.
Deveti januar – slavlje iluzije
Deveti januar nije bio dan secesije, niti dan nezavisnosti. Bio je dan zakletve lojalnosti Jugoslaviji.
Slavila se iluzija kontinuiteta države koja se već raspadala.
Republika Srpska nije rođena protiv Jugoslavije – rođena je zbog Jugoslavije. Mrzeći je, ali moleći se njenom opstanku, jer joj je upravo Jugoslavija davala smisao.
To je njena izvorna političko-pravna shizofrenija.
Antijugoslavenstvo koje bez Jugoslavije ne može
Nestankom Jugoslavije cijeli projekat se matematički, logički i politički pomnožio s nulom.
Republika Srpska je entitet koji mrzi Jugoslaviju, ali bez nje ne može postojati. Projekat koji se kune u antijugoslavenstvo, a sav legitimitet crpi iz ideje da Jugoslavija mora postojati – ali samo kao srpska država.
Ta kontradikcija nije greška. Ona je suština velikosrpske ideologije.
Crkva, mit i država
Zato nije slučajno što je 9. januar religijski upisan u paradržavno tkivo. Malo je naroda koji više psuje Boga, a snažnije teži teokratiji.
Srpska pravoslavna crkva u tome ne vidi problem, jer ona nije prvenstveno teološka institucija, već politička organizacija s tamjanom – ideološki aparat koji opravdava rat, zločin, mit i negiranje, dok god služe jednoj ideji: svi Srbi u jednoj državi.
A te države nema.
I nikada je neće biti.
Republika Srpska kao Frankenštajn
Glogov kolac u srce Jugoslavije nije zabio Zapad, već Miloševićev režim – razbijanjem ustava, monetarnim nasiljem i unutrašnjim rastakanjem federacije.
Sve nakon toga bili su samo pokušaji teritorijalnog preživljavanja nacionalističkih elita.
Republika Srpska je jedan od tih administrativnih Frankenštajna.
Zato je ona u svom ontološkom korijenu osuđena na nestanak – ne zbog Sarajeva, ne zbog Zapada, ne zbog Ustava, već zbog vlastitih tvoraca.
Zamišljena je kao rješenje za problem koji nikada nije postojao.
STVAR JE JASNA:
Jugoslavije nema.
I neće je više biti.
Republika Srpska lebdi između ništavila i apsurda.
Sve ostalo je buka.
